• konfiguracja repozytoriów
• aktualizacja systemu
• instalacja kodeków multimedialnych
• instalacja Flasha (w Ubuntu 64 bitowym wersję 64 bitową) i Javy (Sun/Oracle)
• instalacja RAR-a i 7-Zipa
• instalacja Windowsowych czcionek
• ustawianie polskich napisów w Totemie
• instalacja wtyczki Gadu-Gadu w Empathy
• instalacja Ubuntu Tweak.

To nie wszystko, ponieważ skrypt został rozbudowany o dodatkowe opcje. Działają one w różnych wersjach i wydaniach Ubuntu, ale nie daję gwarancji, że we wszystkich poprawnie:

Aby uruchomić skrypt w podstawowej wersji, wystarczy kliknąć dwa razy lewym przyciskiem myszy i wybrać Uruchom, natomiast z dodatkową opcją trzeba wpisać przykładowe polecenie w konsoli:

sudo /home/nazwa_użytkownika/Pobrane/ubumatic.sh --restoregrub

W Ubuntu 11.10 Oneiric Ocelot graficzne okienko skryptu wymaga zainstalowania niezbędnego pakietu synaptic.

Autorem Ubumatic jest empitt. Osobiście polecam ten skrypt nie tylko osobom dopiero co rozpoczynającym przygodę z Ubuntu ale również wszystkim innym którzy potrzebują łatwo i szybko przystosować system do podstawowych czynności.

Pobierz skrypt: Ubumatic [ md5sum: 802af1e33aa0e7faa77cdb1caee9b0b6 ]

Osoby zainteresowane tą dystrybucją Linuksa doskonale wiedzą, że premiera najnowszej wersji – 11.04 Natty Narwhal – miała miejsce blisko miesiąc temu 28 kwietnia 2011. Od samego początku, wydanie budziło wiele kontrowersji – zwłaszcza ze względu na zastosowanie nowego środowiska graficznego Unity (będąc przesadnie dokładnym, Unity nie jest środowiskiem graficznym, a menedżerem pulpitu). Drugą rzeczą, która spotkała się z krytyką użytkowników (a może z niezrozumieniem? Zdania są podzielone), było całkowite zaprzestanie wysyłki darmowych płyt z najnowszymi dystrybucjami Ubuntu, które można było zamówić przez ShipIt (oficjalny sklep Ubuntu / Canonical).

O ile negatywne opinie o nowym menedżerze okien mogą być uzasadnione, o tyle dziwi mnie, iż gro użytkowników oburzyło się (ba, zaczęło mieć pretensje do Canonical!) faktem zamknięcia sklepu. Od dalszego komentarza w tej sprawie się powstrzymam, skupię się po prostu na tym, jak wygląda nowe Ubuntu 11.04.

Czy Zgrabny Narwal jest przyjazny użytkownikowi?

Tuż po premierze nowej wersji mojej ulubionej dystrybucji Linuksa, odwiedziłam stronę ubuntu.com, aby pobrać obraz ISO. Odbyło się to tradycyjnie – bez najmniejszych problemów. Nie spotkałam się również z przeciążeniem łącz, prędkość pobierania nie schodziła poniżej 650kb/s (Internet 6mb) – wynik satysfakcjonujący.

Następnie sprawdzenie sum kontrolnych, nagranie obrazu, sprawdzenie poprawności nagrania – standardowe procedury, które miały zapewnić mi stabilną instalację.

I tak też było. Instalacja systemu przebiegła bez najmniejszych problemów. Sam instalator nie zmienił się od poprzedniego wydania – jest nadal prosty i przejrzysty. Nie ukrywam, że w kwestii instalacji tego systemu mam już spore doświadczenie i większość czynności wykonuję „z automatu”, jednak uważam, że nie powinna ona sprawić problemu nawet początkującym użytkownikom – zwłaszcza, że w Internecie znaleźć można dziesiątki artykułów przeprowadzających użytkowników krok po kroku przez ten ważny proces.

Choć przydałyby się dodatkowe informacje w samym instalatorze – np. przy przydzielaniu partycji (nie każdy ma dostęp do Internetu z poziomu LiveCD) – ale nic nie może być idealne.

Tak – instalator Ubuntu 11.04 jest przyjazny użytkownikowi.

Pierwsze uruchomienie = pierwsze zmiany
I wcale nie mam namyśli Unity tylko… GRUBa. Co się zmieniło w od ostatniej jego wersji w Ubuntu 10.10? Tło! Jest ono teraz fioletowe – podobnie jak Plymouth. Zapewne miało to na celu „zgrabne” (wiele razy będę używać tego słowa, ponieważ nazwa kodowa zobowiązuje) połączenie tych dwóch programów (GRUBa i Plymouth) – czy to się udało? Odpowiedzieć musi każdy sam sobie, ponieważ gusta są różne – mnie osobiście, bardziej odpowiadało czarne tło.

Druga zmiana nie jest widoczna na pierwszy rzut oka. Ujawnia się dopiero przy instalacji nowego jądra w systemie. O czym mówię? GRUB nie jest już zaśmiecany dziesiątkami zainstalowanych kerneli. Twórcy rozwiązali problem w ten sposób, iż na liście widnieje jedynie najnowsza wersja jądra, a pozostałe ukryte są w dodatkowym podmenu. Jakby nie patrzeć, jest to jakaś oszczędność miejsca – brakowało tego w poprzednich wersjach.

Od momentu wyboru systemu do wybrania użytkownika z listy GDM wszystko wygląda „po staremu”. Poważne zmiany zaczynają się dopiero po zalogowaniu do systemu w domyślnej sesji (Ubuntu).

Z diabłem twarzą w twarz!
I oto moim oczom ukazuje się „to zło wcielone, ten szatan, ten istny diabeł” – parafrazując słowa „gwiazd” z YouTube. Szczerze? Nie taki diabeł straszny jak go malują.

Unity na pierwszy rzut oka wygląda bardzo przyjemnie i „zgrabnie” – dopiero przy dłuższym użytkowaniu można znaleźć kilka rażących uchybień.

Dobrze – to teraz spróbujmy coś zrobić – na początek postanowiłam odnaleźć terminal. Przyznam, że gdybym nie użyła wyszukiwarki, zrealizowanie mojego pierwszego celu byłoby trudne. Następne kilka minut poświęciłam na zapoznanie się z tzw. dashem oraz menu bocznym.

A może spróbować coś tutaj zmienić? I tutaj pierwszy minus dla Canonical. Unity jest ściśle powiązane z Compizem (póki co) dlatego, aby cokolwiek w nim zmienić należy posiadać w systemie Menedżer ustawień CompizConfig. Jakie było moje zdziwienie, gdy okazało się, że nie ma takiego pakietu zainstalowanego domyślnie w systemie. A może nie powinno mnie to dziwić, przecież odkąd Compiz jest na wyposażeniu Ubuntu, nigdy nie doświadczyłam, aby CCSM był dostępny tuż po instalacji. No nic, zainstalowałam, uruchomiłam i… się przeraziłam. Ilość dostępnych opcji można policzyć na palcach obu rąk, z czego większość dotyczy zupełnie nieistotnych rzeczy tzw. pierdół. Ostatnią nadzieją na jakiekolwiek zmiany był dconf-editor, odpowiednik „Gnomowskiego” gconf-editora, który posiadał naprawdę potężne opcje konfiguracji tegoż środowiska graficznego. Jak na jego tle wypada dconf-editor? Beznadziejnie, ilość dostępnych opcji zbliżona do tych, dostępnych w CCSM – Bogu dzięki, że się nie dublują.

Konfiguracji Unity mówimy stanowcze nie! Niestety, Unity póki co nie jest środowiskiem, które przystosuje się do nas – to my musimy przystosować się do niego.

Panel górny pozostał praktycznie bez większych zmian. Dodano jedynie do niego AppMenu, którego działaniem jest przechwycenie wszelkich pasków menu z aktywnych okien (Plik | Edycja etc…) i wyświetlenie ich właśnie na górnym panelu. Czy jest to „zgrabne” rozwiązanie? Nie do końca. Wyobraźcie sobie użytkowanie komunikatora (który jak wiadomo rzadko uruchamiany jest na pełnym ekranie), usytuowanego w prawej części ekranu (z lewej jest pasek uruchamiania – „gryzłyby się” wzajemnie :) ). Aby wywołać menu komunikatora należy skierować myszkę na górny panel i z tamtego poziomu zarządzać oknem. Hmm… tak jak pisałam – „zgrabne” to nie jest. Na szczęście istnieje prosty sposób, aby przywrócić paski menu na swoje miejsce. Aby nie być całkowicie przeciw AppMenu dodam, że w przypadku pracy na zmaksymalizowanych oknach otrzymujemy kilkanaście dodatkowych pikseli, dzięki czemu mamy np. więcej miejsca podczas przeglądania strony WWW.

Zegar i kalendarz – ich konfiguracja to naprawdę temat na oddzielny artykuł. Z jednej strony można przyczepić się do trudności w konfiguracji – przykładowo odpowiednie umieszczenie sekwencji %A, %d.%m.%Y, %H:%M w dconf-editorze pozwoli na wyświetlenie piątek, 24.05.2011, 01:08. Z drugiej strony istnieje naprawdę wiele opcji konfiguracji, dlatego ogólny bilans „zysków i strat” wychodzi na zero.

Obszar powiadamiania uległ znacznemu skurczeniu. Dostęp do niego mają jedynie wybrane aplikacje (określone w dconf-editorze). Oczywiście można to zmienić – odblokowując obszar dla wybranych aplikacji lub wszystkich – podsumowując – ograniczenie ilości aplikacji na minus, możliwość odblokowania – nie powiem, że na plus, ale rekompensuje ten minus. Kolejny raz wychodzi na 0.

Panel boczny – wyposażony jest w aktywatory, które są skrótami do aplikacji. Możemy je swobodnie usuwać, dodawać, przemieszczać etc. Dodatkowo ikona aktywatora pełni funkcję agregatora wszystkich otwartych okien danej aplikacji np. otwierając kilka okien terminala, wszystkie dostępne są pod jedną ikoną. Klikając w nią wyświetlane są one w trybie Expo, dzięki czemu za pomocą jednego kliknięcia możemy wybrać interesujące nas okno.

Dodatkowo panel boczny został wyposażony w „zgrabny” przełącznik obszarów roboczych – również na zasadzie Expo, skrót do Programów – wyświetlający najczęściej uruchamiane aplikacje, zainstalowane oraz sugerowane aplikacje. Ponadto dostępny jest również skrót Pliki i katalogi, który wyświetla listę ostatnio używanych katalogów i plików (śledzi to Zeitgeist), pobranych elementów oraz ulubionych katalogów.

Na samym dole widoczna jest ikona kosza.

Panel boczny pełni również funkcję listy okien – jeśli jakaś aplikacja nie posiada aktywatora na panelu, zostanie wyświetlona ikona symbolizująca dany program, do której będzie on minimalizowany.

Jeśli ilość ikon aktywatorów będzie zbyt duża (nie zmieszczą się na panelu) będą one nakładane jeden na drugi – jak na stosie) – bardzo ciekawy efekt.

Tak. Panel boczny jest zgrabny, a jego właściwości przyjazne użytkownikowi.

Podsumowanie graficznej strony Unity

Ostatecznie wychodzi na plus, więc nie jest tak źle! :)

A jak to wszystko działa?
Dobrze, nadspodziewanie dobrze.

System startuje całkiem szybko. Nie udało mi się zejść poniżej 15 sekund (tak jak za czasów 9.X), ale obecny wynik jest dla mnie satysfakcjonujący. Niestety po instalacji sterowników do karty graficznej, mój Plymouth odmówił posłuszeństwa i przestał się wyświetlać – a jeśli już się łaskawie wyświetli, to rozjeżdża się po całym ekranie.

Jako posiadaczka karty graficznej ze stajni ATI, przyzwyczaiłam się do problemów z pełnym wykorzystaniem możliwości mojego sprzętu. W Unity sytuacja wygląda nieco lepiej. Skłamałabym pisząc, że wszystko działa wyśmienicie, ale naprawdę, tym razem, sugerowane sterowniki graficzne spisują się lepiej niż te proponowane przez ATI (Catalyst). Co prawda czasem karta graficzna da o siebie znać, ale trochę „powyje” i się uspokoi :)

Zużycie procesora i pamięci RAM w normie, zbliżone do tych z poprzednich wydań Ubuntu.

Bez zarzutów – to tyle w kwestii podsumowania.

Unity nie jest takie złe!
Taki nasuwa się wniosek końcowy. Nie twierdzę, że twórcy odwalili przysłowiowy kawał dobrej roboty, jednak stworzyli coś, co może w przyszłości być naprawdę dobrym środowiskiem graficznym. Jednak czeka ich jeszcze dużo pracy, bo póki co Unity ledwie raczkuje.

Z drugiej strony cieszy fakt, iż mimo tak wczesnego stadium rozwoju, Unity posiada już kilka ciekawych rzeczy, których brakuje w alternatywnych środowiskach GNOME czy też KDE.

Warto pamiętać, że w obecnym wydaniu Ubuntu dostępne jest również środowisko graficzne GNOME. Jednak żadne następne wydanie nie będzie standardowo w nie wyposażone – pozostanie jedynie Unity. Miejmy nadzieję, że do tego czasu stanie się ono naprawdę pełnowartościowym środowiskiem graficznym.

Our goal is 200 million users of Ubuntu in 4 years.

Naszym celem jest 200 milionów użytkowników Ubuntu w 4 lata. O_o Duża liczba, wysoki próg sobie postawili. Podobno teraz Ubuntu ma 12 milionów użytkowników, ciekawe jak to szacują bo jak miewam są to wartości szacowane. Liczą unikalne IP komputerów które pobierają aktualizację?

Piszę tego posta dla potomności i za 4 lata wspomnicie moje słowa: Mark myli się, a Ubuntu nie osiągnie połowy z wymarzonych 200 milionów – mam nadzieję, że mylę się w swojej ocenie.

Więcej informacji digitizor.com.

We made very good progress on a11y in Natty, but will miss the goal of perfect a11y. We’ll nail it in Oneiric. That’s OK, because we have the Classic desktop fallback in Natty, but will not in Oneiric.

Mark

źródło

Użytkownicy Ubuntu 10.04 LTS natychmiast powinni zaktualizować następujące pakiety: linux-image-2.6.35-25-generic 2.6.35-25.44~lucid1, linux-image-2.6.35-25-generic-pae 2.6.35-25.44~lucid1, linux-image-2.6.35-25-server 2.6.35-25.44~lucid1, linux-image-2.6.35-25-virtual 2.6.35-25.44~lucid1.

W przeciwnym razie… intruzi spenetrują im dziury, w systemie. ;)

Za www.zdnet.com.au/ubuntu-peppered-with-holes-339310663.htm

Praca, praca, praca i tak ostatnio nie miałem czasu pisać. Niebawem chcę zrobić coś dla Całej społeczności Ubuntu w kwestii reklamy najnowszego systemu operacyjnego. Niestety potrzebuję waszej POMOCY! Zbytnio nie zdradzając o co chodzi. Poszukuję krótkiego filmiku promującego Ubuntu lub kogoś kto ewentualnie mógłby go przetłumaczyć na Polski, a najlepiej stworzyć własny by: PLusersUbuntu. Krótki czyli 15-20 sekund. Sprawa jest naprawdę barrrrrrdzo ważna. Zainteresowanych szczegółami oraz danymi technicznymi jaki dany spot reklamowy musi spełniać odsyłam na maila:tryreplyhere@gmail.com.
Więcej informacji już niebawem….

Więcej informacji noBullszit.pl.

Pozostaje więc niecały miesiąc aby wykonać aktualizację systemu do nowszej wersji i cieszyć się z posiadania wsparcia. Należy wykonać aktualizację do Ubuntu 9.10 Karmic Koala. Rozwiąże to problem braku wsparcia tylko na okres około pół roku, ponieważ Ubuntu 9.10 Karmic Koala posiada wsparcie do kwietnia 2011 roku. Dlatego lepszym rozwiązaniem jest po aktualizacji do 9.10 wykonanie aktualizacji do 10.04 LTS Lucid Lynx ponieważ to wydane Ubuntu posiada wydłużony okres wsparcia. I tak w wersji biurkowej będzie wspierany do kwietnia 2013 roku, a wersji serwerowej do kwietnia 2015 roku.

Ciekawe co będzie robił jelenio-królik na emeryturze ;)

Więcej informacji fridge.ubuntu.com.

Pokażę jak samodzielnie skompilować dwm w Ubuntu lub Debianie.

Instalujemy zależności niezbędene do kompilacji:

sudo apt-get install build-essential libx11-dev libxinerama-dev sharutils
lub
sudo apt-get build-dep dwm

Pobieramy najnowsze wydanie dwm z dl.suckless.org, aktualnie jest to wydanie oznaczone numerem 5.8.2:

cd ~/; wget http://dl.suckless.org/dwm/dwm-5.8.2.tar.gz
Po pobraniu rozpakowujemy archiwum i przechodzimy do katalogu ze źródłami:
tar -xvf dwm-5.8.2.tar.gz; cd dwm-5.8.2

Teraz należy edytować plik nagłówkowy aby zmienić ustawienia. Całość podzielona na kilka sekcji ułatwiających konfiguracje.

cp config.def.h config.h; vim config.h

Kompilacja jest prosta i sprowadza się do:
sudo make clean install

Można również przygotować paczkę deb za pomocą checkinstall (oczywiście należy mieć go zainstalowanego):

make; sudo checkinstall -D --install=no

Po instalacji należy dopisać dwm do GDM, w tym celu należy utworzyć i edytować plik /usr/share/xsessions/dwm.desktop wklejając do niego poniższą zawartość:

sudo gedit /usr/share/xsessions/dwm.desktop
[Desktop Entry]
Encoding=UTF-8
Name=dwm
Comment=This session starts dwm
Exec=/usr/local/bin/dwm
Type=Application

Przykładowe pulpity dwm:

Należy edytować sources.list dodając do niego nowe repozytoria:
sudo gedit /etc/apt/sources.list
deb http://packages.linuxmint.com/ isadora main upstream import

Aby uniknąć błędów spowodowanych brakiem kluczy podpisujących repozytoria, można posłużyć się skryptem który sam pobierze wszystkie brakujące klucze:
#!/bin/bash
echo 'Proszę czekać...'
x=0
while [ $x -ne 2 ]
do
sudo apt-get update 2> outfile > /dev/null
sed -i '/NO_PUBKEY/!d;s/.*NO_PUBKEY //' outfile &> /dev/null
gpg --keyserver 'x-hkp://gpg-keyserver.de' --recv-keys $(cat outfile) &> /dev/null
gpg --export --armor $(cat outfile) | sudo apt-key add - && echo 'true' > outfile || rm -f outfile
x=$(( $x + 1 ))
done
if [ -s outfile ]
then
echo -ne '\nPowiodło się'
rm -f outfile
else
echo -ne '\nNie powiodło się'
fi
echo ' (Naciśnij enter, aby zakończyć działanie skryptu)'
read

Zawartość skryptu należy zapisać pod dowolną nazwą, na przykład klucze.sh oraz nadać uprawnienia do wykonywania, po czym uruchomić:
chmod +x klucze.sh && ./klucze.sh

Następnie należy aktualizować bazę repozytoriów i zainstalować stosowny pakiet:
sudo apt-get update && sudo apt-get install mint-meta-main
Lub dla systemów 64 bitowych:
sudo apt-get update && sudo apt-get install mint-meta-x64
Po instalacji należy uruchomić ponownie komputer.

Na podstawie forum.linuxmint.pl, zrzut za pl.wikipedia.org

Zmiany względem oficjalnego wydania Ubuntu:

• z systemu usunięto:
  - mono (czyli f-spot i tomboy
  - evolution
  - gry
  - examples
  - obce języki, czcionki
  - sporo tapet
• w zamian dodano:
  - język polski
  - gimp
  - thunderbird (działa z apletem powiadamiania)
  - ubuntu tweak
  - kodeki (wszystkie popularne z wyjątkiem windowsowych)
  - pakiet deszyfrujący DVD
  - menedżer plików tuxcmm
  - drukarkę pdfów
  - graficzny konfigurator zapory sieciowej gufw
  - graficzny instalator windowsowych sterowników dla kart wi-fi ndiswrapper
  - menadżer zdjęć i przeglądarka grafik gthumb
  - program dla kamerek internetowych cheese
  - dodatki do Nautilusa (open-terminal, zmiana rozmiaru grafik etc.)
  - 7zip-full
  - unrar-free
  - klienta ftp gftp
  - program do backupu danych deja-dup
  - program do montowania obrazów płyt jako wirtualne napędy furiusisomount
  - dodatki do Compiza (emerald, konfigurator etc)
  - tapety z Lamparcikiem
  - skrypt wszystko robiący, tym razem z graficznym gui

Wielu użytkowników zmartwi fakt iż w tym wydaniu brakuje UbuDSL, aplikacji pomocnej do konfiguracji popularnych łącz DSL, niestety rozwój programu został zaprzestany.

Aktualnie obrazy iso można pobrać za pośrednictwem sieci Bit Torrent:
wersja 32 bitowa
wersja 64 bitowa
edycja dla netbooków

Aktualizacja:
Można już pobrać obrazy ISO z serwerów ftp
vectranet.pl
tpnet.pl
sumy kontrolne:
a4b41ef7081c4c234cd53d2343ca2251 Lamparcik_64bit_10.04PL.iso
b5134a9ea27435e0bcf45dfce57d5a33 Lamparcik_i386_10.04PL.iso
a5445bd6f4d60c86f612f79895cf9f3e Lamparcik_netbook_10.04PL.iso

Informacje pochodzą z forum.ubuntu.pl

1. Parowanie telefonu z komputerem
Klikamy na Aplet Menedżera Bluetooth, wybieramy “Ustaw nowe urządzenie…” i postępujemy zgodnie z kreatorem. Z listy dostępnych urządzeń wybieramy swój telefon, następnie wpisujemy w telefonie PIN który wyświetlił się na ekranie. Jeśli chcemy wykorzystywać telefon jako modem w ostatnim kroku zaznaczamy stosowną opcje.

Warto teraz a telefonie w menu: ustawienia >> łączność >> bluetooth >> moje urządzenia zaznaczyć na liście komputer i poprzez opcje >> zezwól na połączenie ustawić “zawszę zezwalaj”.
Już teraz mamy dostęp do plików znajdujących się w pamięci telefonu jak i jego karcie pamięci, możemy swobodnie wymieniać pliki między telefonem a komputerem. A jeśli zaznaczyliśmy wcześniej opcję wykorzystania telefonu jako modem, to jeżeli w telefonie w menu: ustawienia >> łączność >> bluetooth >> konta danych mamy poprawnie ustawione APN i resztę danych od operatora, to możemy cieszyć się dostępem do Internetu via telefon wybierając połączenie z apletu NetworkManagera. Co ciekawe możemy również wykorzystać telefon jako pilot i zdalnie kontrolować kursor myszy i kilka przycisków klawiatury, przydatne na przykład w czasie oglądania filmów ;) Aby to zrobić wystarczy w telefonie w menu rozrywka >> zdalne sterowanie wybrać pomiędzy odtwarzaczem, prezentacją i pulpitem.

2. Instalacja i konfiguracja Wammu
Wammu jest to nakładka graficzna oparta o wxPython  napisana na Gammu. Program ten służy do zarządzania telefonem komórkowym. Dzięki tej aplikacji użytkownik możemy zarządzać  kontaktami, wiadomościami, czy kalendarze. Możemy też tworzyć kopie zapasowe.
sudo apt-get install wammu
Następnie uruchamiamy program poprzez menu programy >> akcesoria. Po pierwszym uruchomieniu programu należy skonfigurować połączenie z telefonem poprzez kreator konfiguracji.

. Następnie

Teraz z menu telefon należy wybrać połącz aby połączyć się z telefonem, następnie z menu pobierz możemy przeprowadzić synchronizację.

3. Synchronizacja kontaktów, kalendarza i listy do zrobienia z Evolution
Będziemy potrzebowali aplikacji Multisync, oraz kilka niezbędnych narzędzi, które instalujemy tak:
sudo apt-get install multisync libmultisync-plugin-evolution libmultisync-plugin-irmc libmultisync-plugin-irmc-bluetooth bluez-utils

Uruchamiamy Multisync z menu programy >> akcesoria i następnie klikamy na ‘new’ aby utworzyć nową parę do synchronizacji. Jako pierwszy plugin ustawiamy ‘Ximian Evolution 2′ i w jego opcjach wybieramy książkę adresową, kalendarz i listę zadań którą chcemy synchronizować. Jako drugi wybieramy ‘IrMC Mobile Device’ i w jego preferencjach wybieramy typ połączenia i urządzenie z którym ma się połączyć.  Należy też podać nazwę nowo utworzonej pary. Po tym zabiegu synchronizacja telefon <bluetooth> Evolution działa aż miło ;)

4. Synchronizacja kontaktów, kalendarza i poczty z kontem Google
Bardzo przydatna rzecz, dzięki niej zawszę mamy dostęp do swojej poczty Gmail, możemy synchronizować też kontakty i kalendarz z tym który mamy u Wujka Google. Aby ustawić konto synchronizacji przechodzimy w telefonie przez menu organizator >> synchronizacja. Tworzymy nowe konto o dowolnej nazwie, w zakładce ogólne ustawiamy: adres serwera: https://m.google.com ; nazwa użytkownika (zapisując ją w ten sposób): user@gmail.com, oraz oczywiście hasło. Następnie w zakładce zaawansowane włączamy bezpieczne połączenie, resztę ustawień dobierany wedle swojego własnego uznania i preferencji ;)

Mam nadzieję, że powyższy wpis jest zrozumiały i chociaż trochę przydatny :D

• Przełączamy się na tty1, za pomocą kombinacji klawiszy CTRL+ALT+F1, następnie logujemy się na swoje konto.
• Zatrzymujemy GDM, lub w przypadku KDE SC KDM sudo /etc/init.d/gdm stop
• Przechodzimy do katalogu /etc/X11 cd /etc/X11
• Generujemy nowy xorg.conf sudo Xorg -configure
• Zmieniamy jego nazwę sudo mv xorg.conf.new xorg.conf
• Startujemy GDM sudo /etc/init.d/gdm start

1 Zaczynamy od instalacji potrzebnych pakietów:
sudo aptitude install ndiswrapper-common ndiswrapper-utils-1.9

Co ważne nie instalujemy pakietu ndisgtk, ponieważ jest błąd launchpad.net, wprawdzie już rozwiązany, ale… ;)

2 Zakładamy folder dla naszych sterowników:
cd && mkdir wifi && cd wifi
3 Pobieramy sterowniki dla Windows ze strony Linksys:
wget http://downloads.linksysbycisco.com/downloads/wpc54gv2_driver_utility_v2.02.zip
4 Rozpakowujemy archiwum i przechodzimy do katalogu sterownika:
unzip wpc54g_v2_driver_utility_v2.02.zip && cd WPC54Gv2_40826
5 “Naprawiamy” nazwy plików (dla Windows wielkie i małe znaki nie mają znaczenia, dla Linuxa mają)
mv tnet1130.sys TNET1130.sys
sed -e 's/tnet1130.sys/TNET1130.sys/' LSTINDS.INF > LSTINDS.new && mv LSTINDS.new LSTINDS.INF
6 Ładujemy sterownik do ndiswrappera, oraz jego kernelowy moduł:
sudo ndiswrapper -i lsbcmnds.inf
sudo ndiswrapper -i LSTINDS.INF
sudo modprobe ndiswrapper
7 Sprawdzamy czy do kernela mamy załadowany moduł o nazwie acx
lsmod |grep acx
Jeśli tak usuwamy go i blokujemy jego automatyczne ładowanie w trakcie startu systemu
sudo modprobe -r acx
echo "blacklist acx" | sudo tee -a /etc/modprobe.d/blacklist
8 Możemy sprawdzić listę załadowanych sterowników ndiswrapper
ndiswrapper -l
Powinno być coś takiego:
lsbcmnds : driver installed
lstinds : driver installed
9 Warto też sprawić aby moduł ndiswrapper był ładowany automatycznie w trakcie startu systemu
echo "ndiswrapper" | sudo tee -a /etc/modules
To wszystko :)

Znalezione na ubuntuforums.org,

Celem twórców Gajima jest stworzenie w pełni funkcjonalnego i łatwego w użyciu klienta XMPP w oparciu o bibliotekę GTK+. Gajim nie wymaga GNOME do uruchomienia, ale doskonale pracuje w tym środowisku.

Najważniejsze możliwości programu:

• okna rozmowy grupowane na kartach
• sprawdzanie pisowni
• zamiana emotikon na obrazki, zamiana URL-ów na klikalne linki
• obsługa awatarów
• metakontakty
• ikona w zasobniku systemowym
• obsługa TLS i GPG
• przeglądanie usług i rejestracja
• obsługa wielu kont jednocześnie
• transfer plików
• konsola XML
• obsługa D-BUS
• obsługa Jingle jest rozwijana

Paczki DEB z najnowszym wydaniem Gajima (0.12.3) wykonane dla Ubuntu 9.04, można pobrać tutaj:

i386 (dla systemu 32 bitowego): Klik :)

amd64 (dla systemu 64 bitowego): Klik :)

Strona domowa gajim.org, opis za pl.wikipedia.org.

Lightweight X11 Desktop Environmen w skórcie LXDE to bardzo lekkie wieloplatformowe środowisko graficzne oparte na bibliotece GTK. Razem z LXDE dostajemy między innymi: PCmanFM – menadżer plików obsługujący zakładki, Leafpad – prosty notatnik, GPicView – przeglądarka obrazów, LXTerminal – emulator konsoli obsługujący zakładki. Jako że wspomniane aplikacje nie są integralną częścią LXDE, można z powodzeniem używać ich na co dzień pracując pod GNOME. Ja na przykład bardzo polubiłem PCmanFM, który z powodzeniem zastępuje nieco ociężałego Nautilusa.

Instalacja LXDE w Ubuntu
Aby zainstalować LXDE należy dodać do systemu następujące repozytorium:
deb http://ppa.launchpad.net/lxde/ubuntu interpid main
deb-src http://ppa.launchpad.net/lxde/ubuntu interpid main
Adnotacja: jeśli używasz innego wydania podmień wpis interpid na hardy lub gusty.

Odświeżamy repozytorium:
sudo apt-get update

Instalujemy LXDE:
sudo apt-get install lxde

Następnie wylogowujemy się i w opcjach sesji GDM ustawiamy LXDE.

Instalacja Ubuntulite – czyli Ubuntu opartego o środowisko graficzne LXDE.

1. Pobierz oraz wypal na płytce obraz ISO Mini Installer CD.
2. Uruchom ponownie komputer i uruchom system z wcześniej nagranej płytki.
3. Zainstaluj system podstawowy Ubuntu, instalator chociaż tekstowy jest bardzo łatwy w obsłudze i jest przejrzysty.
4. Uruchom ponownie komputer, a następnie zaloguj się do konsoli Ubuntu.
5. Skonfiguruj połączenie sieciowe, jeśli korzystasz z DHCP – prawdopodobne jest, że wystarczy tylko komenda: dhclient eth0.
6. Ściągnij skrypt instalacyjny Ubuntulite.

wget http://download.tuxfamily.org/ubuntulite/nouveau/install_ubuntulite_nouveau

7. Uruchom instalację Ubuntulite – sudo bash install_ubuntulite_nouveau
8. Po zakończeniu instalacji uruchom ponownie komputer – sudo shutdown -r 0
9. Zostań szczęśliwym użytkownikiem Ubuntulite. ;)

Zrzuty
Domyślny pulpit Ubuntulite

Pulpit LXDE

PCmanFM

Leafpad

GPicView

LXTerminal

Strona domowa Ubuntulite – u-lite.org
Strona domowa LXDE – lxde.org
Pisali o LXDE – jakilinux.org

6

Książka napisana została przez nagradzanego już za swoje prace Keir Thomasa. Pubikacja pod tytułem “Ubuntu Pocket Guide and Reference” to zupełnie wyjątkowy i zwięźle napisany przewodnik po Ubuntu, który znakomicie nadaje się do codziennego użytku. Jest to najbardziej popularna książka nawiązująca do tego tematu. Dotychczas została ona przeczytana 250000 razy. Książka koncentruje się na podstawowych umiejętnościach, jest podwaliną pod wiedzę niezbędną do bycia ekspertem wśród użytkowników Ubuntu. Publikacja została napisana w sposób zrozumiały dla wszystkich, nawet dla osób niemających wcześniej styczności z Linuksem. Jest to zupełnie nowe i oryginalne wydanie napisane dla przyszłych i teraźniejszych użytkowników Ubuntu 8.04 i 8.10. Jak powiedział administrator ubuntuforums.org Rayan Troy: “Jest to wielki zasób wiedzy obejmujący Ubuntu od A do Z, bez dodatkowych głupot”.

Pełne wydanie książki możemy pobrać za darmo w formacie PDF,  można też kupić wersję drukowaną na amazon.com, cena to $9,94.

Zachęcam do lektury.

Strona domowa / źródło informacji: ubuntupocketguide.com

Ciekawe i godne uwagi konfiguracje Conky.

Wiele razy już słyszałem głosy użytkowników Windows mówiące iż “na linuxa nie ma programów”. W większości przypadków nie znają oni nawet poprawnej pisowni słowa Linux w dopełniaczu :D Mniejsza o to, bo każdy użytkownik Linuksa wie, że programów na Nasz system jest wiele. Jedne są lepsze, inne są gorsze niż ich odpowiedniki z systemu Windows. Są również takie programy ,które są bezkonkurencyjne i nie mają godnych rywali ze strony aplikacji Windows. Dzisiaj postaram się przedstawić jeden z takich programów oraz moją przykładową konfigurację.

Conky jest wysoko konfigurowalnym monitorem systemu, dzięki któremu tuż pod ręką, a dokładniej na pulpicie mamy zawsze aktualne informacje o stanie systemu. Monitoruje on wszystkie informacje systemowe (użycie procesora, pamięci ram oraz swap, temperatury i w zasadzie wszystko, czego dusza zapragnie). Siłą Conky jest jego konfigurowalność, istnieje nieskończona wręcz liczba możliwych konfiguracji monitorowanych informacji i wyglądu. A za pomocą odpowiednich skryptów można rozszerzyć możliwości programu. Dzięki temu Conky może informować o nowej poczcie, wyświetlać informację o odtwarzanym utworze, czy monitorować proces pobierania plików z sieci P2P. Przykładowe skrypty oraz opis ich instalacji można znaleźć np. na ubuntuforums.org. W sieci można znaleźć wiele gotowych skryptów jak i konfiguracji samego Conky, wystarczy chcieć :) Moja konfiguracja oparta jest na znalezionej na gnome-look.org. Wygląda ona tak jak na zrzucie poniżej.

Temperatura ACPI w moim lapku to temperatura CPU, temperatura GPU odczytywana jest za pomocą Nvidia-Settings, a temperatura dysku za pomocą Hddtemp. Moje interfejsy sieciowe to ath0 i eth0. Być może będziesz musiał zmodyfikować ustawienia zależnie od potrzeb, możesz robić to do woli.

Instalujemy Conky: sudo apt-get install conky
Instalujemy Nvidia-Settings: sudo apt-get install nvidia-settings
Instalujemy Hddtemp: sudo apt-get install hddtemp
Ściągamy .conkyrc, wrzucamy go do swojego /home – ~/.conkyrc
Ściągamy czcionki oraz wrzucamy je do katalogu /usr/share/fonts/truetype/
Ściągamy skrypty z których korzysta Conky. Ja trzymam je w katalogu /home/franek/s/conky – więc będziesz musiał zmienić ścieżki do katalogu w pliku .conkyrc
Do sprawdzania pogody wykorzystywany jest serwis weather.com, należy poszukać w w/w serwisie kodu swojego (lub najbliższego) miasta. Ja mam ustawiony kod PLXX0040, jest to kod dla Poznania.