Moja praca jest bardziej rozprawką nad tematem Linuksa,OS i Internetu.Chcąc omówić te trzy tematy,poruszę kwestię,która bezpośrednio je łączy. Jest nią sprzęt dzięki któremu łączymy się z siecią oraz oprogramowanie/firmware, które posiada na ‘pokładzie’ i nie tylko.

Na sam początek należy wziąć na celownik praktyki firm z branży IT, które tworzą różne rozwiązania w odpowiedzi na zapotrzebowania użytkowników domowych,przedsiębiorstw i korporacji.Nie będę pokazywał palcem, ale śmiało można nawiązać do stwierdzenia, że wpadki zdarzają się i najlepszym/największym.

Osobiście rozbraja mnie fakt dodawania opisu na pudełku czy też samym sprzęcie(głównie routerów klasy SOHO) przez producentów „Powered by Linux” a jak przychodzi co do czego to w firmware nie ma widocznej namiastki tego systemu,np.programy typu busybox, ssh czy też telnet.Najczęściej jedyne co tam znajdziemy to wyjątkowo jak na „Powered by Linux” okrojone opcje różnych narzędzi,które specjalnie nie powalają swoją funkcjonalnością.O ile z całą pewnością przeciętny użytkownik jest w stanie przywyknąć o tyle użytkownicy zaawansowani mający doświadczenie z różnymi dystrybucjami systemu Linux doznają rozczarowania.

Zamiast pożądanego funkcjonalnego sprzętu pracującego pod kontrolą firmware opartego o Linuxa mamy po prostu przereklamowane pudełko z tworzywa sztucznego z elektroniką niewiele różniące się funkcjonalnością od tańszych producentów sprzętu IT i jednocześnie padamy ofiarą chwytu marketingowego jakim jest hasło ‘Powered by Linux’.

Od czasu,kiedy systemy typu Debian,Ubuntu stały się bardzo popularne w wielu krajach jak i w Polsce chwytliwe hasła ‘na Linuxa’ czy też ’na Open Source’ są standardem,bo jedyne z czym się kojarzy to niezawodność,wszechstronność i funkcjonalność.

Po takim typowym rozczarowaniu nie wypada przecież wyrzucać sprzętu,na który wydaliśmy nie małe pieniądze.Wystarczy wyGooglować nazwę naszego sprzętu,czyli np. nietrafionego routera i może okazać się,że jest na niego wiele alternatywnego oprogramowania,które znacznie rozszerzy jego funkcjonalność.Czasem do zmiany oprogramowania wystarczy zakładka ‘Update’ w panelu administracyjnym WebGUI routera ,można jednak również wgrać nowe oprogramowanie za pomocą kabla JTAG.

Warte polecenia jest firmware OpenWrt oraz Tomato,które są najczęściej używane.Osobiście na swoim WRT54GL mam OpenWrt Backfire 10.

Przy okazji oto małe porównanie i wykazanie wyższości oprogramowania OS nad komercyjnym:

• Możliwość wglądu do kodu oraz legalnych przeróbek w oprogramowaniu Open Source
• Większa szybkość nanoszenia łatek na oprogramowanie oraz wychwytywania niekompatybilności itp. (społeczność OS w końcu jest zdecydowanie liczniejsza niż sztab programistów danej firmy)
• Jakość wykonania

Argumentem przeważającym szalę na korzyść Open Source jest bardziej przemyślane tworzenie aplikacji oraz porównawczo większa funkcjonalność niż w programach komercyjnych.

Na przykładzie firmware do sprzętu IT:

• Wcale nie tak dawno temu LbC zaliczył wpadkę kiedy pewien specjalista ds. bezpieczeństwa teleinformatycznego znalazł możliwość zalogowania się z uprawnieniami administracyjnymi w sposób nie koniecznie podobający się właścicielowi sprzętu za pomocą ukrytego dodatkowego konta administracyjnego,które wykorzystywane było w trybie serwisowym urządzenia.Użytkownik wiedzący o takim fakcie mógł robić co chce,tzn. przy włączonym QOS-ie(podział łącza) przez prawowitego właściciela sprzętu mógł na swoją korzyść zmienić konfigurację przypisując sobie większy transfer oraz zmieniając hasło dostępu do panelu.Do tego dostępne były wszelkie uprawnienia.

Takiej wpadki z firmware Tomato a tym bardziej OpenWrt nigdy nie było.Wszystko jest stworzone idealnie od podstaw.

• Oprogramowanie darmowe oraz Open Source jest bardziej funkcjonalne i rozszerza możliwości sprzętu do takich,które posiadają znacznie droższe urządzenia.

• OS=oszczędność pieniędzy,zwiększenie funkcjonalności,lepsze bezpieczeństwo i funkcjonalność.

Wiele komercyjnych produktów ma w sobie rozwiązania Open Source,mimo tego istnieje wiele kwestii spornych,które niekiedy nie mają sensu albo są naprawdę trudne do zaakceptowania.Konflikty pomiędzy tymi dwoma typami oprogramowania najbardziej są odczuwalne przez ludzi pracujących w Digital forensics(ang. Informatyka śledcza)

Podczas kiedy w dzisiejszych czasach istnieje wiele ciekawych darmowych rozwiązań,m.in. słynny i wiodący DEFT-Digital Evidence & Forensic Toolkit ,wielu śledczych w różnych krajach zmuszonych przez organy sprawiedliwości zostaje do stosowania oprogramowania komercyjnego,które z kolei kosztuje tyle,że niewielu może sobie na nie pozwolić.

Argumenty jakie za tym stoją nie powiewają zbytnio inteligencją i rozeznaniem w temacie,a oto one:

• Elektroniczne dowody zbierane i badane z nośników danych z wykorzystaniem oprogramowania komercyjnego są (nie)możliwe do podrobienia (bo kod jest zamknięty)

Tylko szkoda,że nikt nie raczy wspomnieć o ludziach zajmujących się programowaniem,dla których temat reverse-engineeringu(ang. Inżynierii zwrotnej) oprogramowania i nie tylko nie jest tematem tabu i równie dobrze mogą zreversować aplikację komercyjną oraz podrobić dowód elektroniczny.

• Oprogramowanie otwarte(Open Source) jest modyfikowalne a co za tym stoi można zafałszować dowód elektroniczny

Na jedno wychodzi: czy tak czy inaczej oprogramowanie komercyjne czy też Open Source nie zastąpi doświadczenia biegłego śledczego przy czym za darmo możemy mieć taki sam a nawet lepszy komfort pracy oraz funkcjonalne oprogramowanie.

Do tego wiele urządzeń śledczych,np. blokery do kopiowania danych tylko w trybie odczytu(nie powodując zapisu na dysku domyślnych informacji z systemu) zawierają w sobie oprogramowanie z systemów z rodziny Linux;firmy specjalizujące się w produkcji tego typu urządzeń życzą sobie kosmiczne ceny za takie rzeczy sprzedając jako autorskie rozwiązania.

Podobny ,co więcej nawet taki sam efekt możemy otrzymać za darmo pracując na sprzęcie(laptop czy też PC)będącym pod kontrolą dowolnej dystrybucji Linux z odpowiednim również darmowym Open Source-owym oprogramowaniem.
Z kolei inne urządzenia stosowane w dziedzinie ‘digital forensics’ pracują pod kontrolą oprogramowania z rozwiązaniami Open Source,które po przeróbkach zostały skomercjonalizowane i one paradoksalnie są uważane za bezpieczne w używaniu oraz (nie)wiele różniące się od pracy na darmowym oprogramowaniu otwartym.Tłumaczenie typu,że coś jest dobre bo komercyjne jest co najmniej na poziomie dziecka z przedszkola.

Przechodząc do meritum,dlatego właśnie wydaje się niepotrzebnie dużo pieniędzy podczas gdy stosując oprogramowanie Open Source można posiadać równie dobry komfort pracy i zaoszczędzić wiele pieniędzy.

Bez wątpienia Open Source zawsze będzie niepokonane

Co to jest DD-WRT i jakie są korzyści z jego instalacji pokrótce opisałem już przy okazji opisu instalacji DD-WRT na Linksys WRT54G V7.2. Nie będę zatem powtarzał tego samego posta któryś raz z kolei, tak jak mają to w zwyczaju co poniektórzy. ;)

Dodać należy, że ze względu na lepsze parametry sprzętowe, większą ilość pamięci RAM i ROM oraz złącze USB w które wyposażone jest router dochodzą interesujące funkcje. Tak więc pod warunkiem, że wyposażymy router w dysk USB/pendrive lub/i drukarkę będzie on mógł pełnić serwera FTP, SAMBA (udostępnianie plików i drukarki), będzie mógł pobierać torrenty za pomocą Transmission. A to w zasadzie podstawowa konfiguracja, DD-WRT pozwala na bardzo wiele, wszystko zależy od użytkownika i jego wymagań. Nic nie stoi na przeszkodzenie aby na przykład router monitorował pokój i nagrywał wykryty ruch za pomocą podłączonej do niego kamerki.

“Flashowanie” routera z użyciem alternatywnego oprogramowania jest równoznaczne z utratą gwarancji! Może to również grozić uszkodzeniem sprzętu! Autor nie bierze odpowiedzialności, za ewentualne szkody spowodowane przez nieudane “flashowanie” routera, pamiętaj robisz to na własną odpowiedzialność! Dodam również, że mój router ma się dobrze, a DD-WRT działa na nim bardzo dobrze.

Instalacja

Instalacja jest banalnie prosta i sprowadza się do kilku punktów.

1. Upewniamy się jaki router posiadamy, można zrobić to za pomocą jego interfejsu web lub “ręcznie” (na spodzie routera jest naklejka).  Jeśli posiadany router to CISCO Linksys WRT160NL to przechodzimy do 2 punktu.

2. W tym momencie jeśli łączymy się z routerem poprzez WiFi należy połączyć się poprzez kabel. Nie jest to wymagane, ale jest wysoce zalecane.

3. Pobieramy niezbędne pliki które zawierają nowe oprogramowanie:

wget http://wrt160nl.org/files/linksys-to-ddwrt-firmware.bin

wget http://wrt160nl.org/files/wrt160nl-firmware.bin

4. Logujemy się na www routera, w opcjach administracyjnych szukamy funkcji “update flash”, oraz wskazujemy plik linksys-to-ddwrt-firmware.bin do wgrania. Czekamy aż instalacja zakończy się i ujrzymy stosowną informację. Należy wtedy kliknąć na “continue” co spowoduje restart routera który będzie trwał około 60 sekund.

5. Ponownie logujemy się na web panel routera. Tym razem wita już nas DD-WRT dlatego zostajemy poproszeni o wprowadzenie nowej nazwy użytkownika oraz nowego hasła. Po tej czynności w opcjach administracyjnych szukamy opcji “firmware upgrade” i wskazujemy plik wrt160nl-firmware.bin do wgrania. Teraz pozostaje cierpliwie czekać, a instalacja zakończy się poniższym komunikatem oraz kolejnym restartem urządzenia.

6. To wszystko, po restarcie mamy już wgrany DD-WRT, na chwilę obecną jest to wersja v24-sp2. Należy teraz przeprowadzić podstawową konfigurację WAN, WiFi. Warto też skonfigurować usługi, chociażby wyłączając telnet i włączyć sshd oraz obsługę USB. Nie powinno to być trudne dla nikogo. Interfejs administracyjny jest przejrzysty, a jego spolszczenie (chociaż nie pełne) można włączyć w opcjach administracyjnych.

Konfiguracja SAMBA, torrentów i FTP

Teraz musimy wyposażyć router w dodatkowy sprzęt. Zależy do czego i jak zamierzamy wykorzystywać usługi. Do routera możemy podłączyć dysk usb, drukarkę lub pendrive, jeśli chcemy podłączyć te 3 urządzenia na raz trzeba użyć huba. Do testów czy zabaw w zupełności wystarczy najmniejszy obecnie na rynku pendrive, ale jeśli zechcemy składować pliki na routerze i dzielić się nimi w sieci szybko okaże się niewystarczający. Pendrive najlepiej sformatować na system plików ext2 lub ext3, można użyć też systemu plików fat czy ntfs, ale z natywnymi systemami plików Linux radzi sobie chyba najlepiej.

Po zamontowaniu pendrive należy zalogować się na router za pomocą ssh (odradzam telnet), pobrać skrypt konfiguracyjny, nadać mu uprawnienia oraz uruchomić.

ssh root@192.168.1.1

wget http://wrt160nl.org/files/wrt160nlmod.sh

chmod +x

wrt160nlmod.sh

./wrt160nlmod.sh

wrt160nlmod.sh utworzy odpowiedni skrypt startowy oraz skonfiguruje ipkg (menadżer pakietów)

Dalsza konfiguracja zależy już od własnego uznania, dostępne są następujące opcje:
initiate - podstawowa konfiguracja (utworzenie skryptu startowego i ustawienie ipkg)
disable - usunięcie skryptu i jego ustawień z systemu
update - aktualizacja skryptu
torrent install - instalacja klienta Transmission (torrenty)
torrent setup - konfiguracja transmission
samba install - instalacja Samba (udostępnianie plików i drukarek)
samba setup - ustawienia Samby
ftp install - instalacja serwera FTP
ftp setup - ustawienia serwera FTP
printer - instalacja drukarki
Z opcji tych korzysta się w sposób następujący:
./wrt160nlmod jakaś_opcja

Zrzuty ekranu

PS W przyszłości gdy znajdę na to czas z pewnością zainstaluję OpenWRT :]

1 Zaczynamy od instalacji potrzebnych pakietów:
sudo aptitude install ndiswrapper-common ndiswrapper-utils-1.9

Co ważne nie instalujemy pakietu ndisgtk, ponieważ jest błąd launchpad.net, wprawdzie już rozwiązany, ale… ;)

2 Zakładamy folder dla naszych sterowników:
cd && mkdir wifi && cd wifi
3 Pobieramy sterowniki dla Windows ze strony Linksys:
wget http://downloads.linksysbycisco.com/downloads/wpc54gv2_driver_utility_v2.02.zip
4 Rozpakowujemy archiwum i przechodzimy do katalogu sterownika:
unzip wpc54g_v2_driver_utility_v2.02.zip && cd WPC54Gv2_40826
5 “Naprawiamy” nazwy plików (dla Windows wielkie i małe znaki nie mają znaczenia, dla Linuxa mają)
mv tnet1130.sys TNET1130.sys
sed -e 's/tnet1130.sys/TNET1130.sys/' LSTINDS.INF > LSTINDS.new && mv LSTINDS.new LSTINDS.INF
6 Ładujemy sterownik do ndiswrappera, oraz jego kernelowy moduł:
sudo ndiswrapper -i lsbcmnds.inf
sudo ndiswrapper -i LSTINDS.INF
sudo modprobe ndiswrapper
7 Sprawdzamy czy do kernela mamy załadowany moduł o nazwie acx
lsmod |grep acx
Jeśli tak usuwamy go i blokujemy jego automatyczne ładowanie w trakcie startu systemu
sudo modprobe -r acx
echo "blacklist acx" | sudo tee -a /etc/modprobe.d/blacklist
8 Możemy sprawdzić listę załadowanych sterowników ndiswrapper
ndiswrapper -l
Powinno być coś takiego:
lsbcmnds : driver installed
lstinds : driver installed
9 Warto też sprawić aby moduł ndiswrapper był ładowany automatycznie w trakcie startu systemu
echo "ndiswrapper" | sudo tee -a /etc/modules
To wszystko :)

Znalezione na ubuntuforums.org,

DD-WRT to jedno z najlepszych alternatywnych oprogramowań do ruterów, jego zaletą jest bardzo duża ilość obsługiwanych urządzeń (jako jedyny pasuje między innymi do ruterów z serii WRT54GS v.5, 5.1, 6 oraz WRT54G v.5, 5.1, 6, 8, 8.1, 8.2) ze względu, że DD-WRT bardzo szybko się rozwija i wypuszczane są co chwilę wersje beta lub RC zaleca się instalacje tylko stabilnych wersji jak na przykład v.23 SP2 czy v.24 SP1. System ten wypuszczany w następujących paczkach: Micro, Mini, Nokaid, Standard, VOIP, VPN, Mega. Wersje różnią się ilością funkcji, oraz dostępnymi pakietami.

Router WRT54G V7.2 ze względu na ograniczenia sprzętowe płynące z mniejszej ilości pamięci RAM i Flash, pozwala na instalację tylko wersji Micro. Jest to najbardziej okrojona wersja DD-WRT, jednak jej funkcje, wydajność, oraz stabilność działania i tak przewyższa oryginalne oprogramowanie oferowane standardowo przez Linksys.

Co zyskamy wgrywając DD-WRT v24 Micro na naszego WRT54G V7.2? Między innymi: lokalny serwer DNS obsługiwany przez DNSMasq, WOL (Wake On LAN) czyli zdalne “wybudzanie” urządzeń sieciowych obsługujących tą funkcję, bardzo dobre zarządzanie pasmem zarówno lokalnym jak i WAN dzięki QoS, oraz zaawansowany SPI Firewall oparty o IPtables, czy dostęp do zadań cron. Jak dla mnie korzyści wymierne.

“Flashowanie” routera z użyciem alternatywnego oprogramowania, jest równoznaczne z utratą gwarancji! Może to również grozić uszkodzeniem sprzętu! Autor nie bierze odpowiedzialności, za ewentualne szkody spowodowane przez nie udane “flashowanie” routera, pamiętaj robisz to na własną odpowiedzialność! Dodam również, że mój router ma się dobrze, a DD-WRT działa na nim od kilku miesięcy. :)

1) Upewniamy się, jaką wersje routera posiadamy, można zrobić to z poziomu www routera, lub “ręcznie”:

2) Jeśli wszystko się zgadza, pobieramy pliki z dd-wrt.com – potrzebne będą: VxWorksPrep-Gv72-v1.bin, VxWorksKiller-Gv72-v3.bin, oraz dd-wrt.v24_micro_generic.bin.

3) Logujemy się na www routera i w ustawianiach administracyjnych, przywracamy fabryczne ustawienia urządzenia – jeśli router sam nie rebootuje, restartujemy go sami.

4) Co ważne, jeśli łączymy się z routerem przez Wifi, koniecznie musimy podpiąć się kabelkiem.

5) Logujemy się na www routera, w opcjach administracyjnych szukamy funkcji “update flash”, oraz wskazujemy plik VxWorksPrep-Gv72-v1.bin do wgrania. Jeśli po wgraniu pliku router nie zrestartował się sam, po około 30 sekundach restartujemy go ręcznie.

6) Powtarzamy punkt 5, z tym, że teraz wgrywamy plik VxWorksKiller-Gv72-v3.bin, oraz czekamy około 60 sekund zanim rebootujemy router ręcznie – jeśli nie zadziałało automatyczne restartowanie.

7) Teraz tylko pozostaje wrzucić na router plik dd-wrt.v24_micro_generic.bin za pomocą TFTP.
a) Na Windows można posłużyć się programem UFTP, jak mówi instrukcja programu, wydajemy w wierszu poleceń komendę:
TFTP -i 192.168.1.10 PUT c:\dd-wrt.v24_micro_generic.bin 192.168.1.1
Możemy również posłużyć się programem z graficznym interfejsem użytkownika TFTPD.
b) Na Linuksie należy się posłużyć programem tftp lub atftp. Oba programy dostępne są w repozytoriach Ubuntu, więc instalacja jest prosta i sprowadza się do wydania polecenia:
sudo apt-get install atftp
* Po instalacji uruchamiamy program, wpisując w konsoli:
atftp
* Następnie już w samym programie wykonujemy następujące czynności:
I. Łączymy się z routerem:
connect 192.168.1.1
II. Sprawdzamy stan połączenia:
status – powinniśmy zobaczyć coś takiego: Connected: 192.168.1.1 port 69
III. Jeśli wszystko jest ok, transferujemy plik na router:
put ~/ścieżka/do/dd-wrt.v24_micro_generic.bin

Po udanym wgraniu pliku, czekamy około 3 minuty, aż router zapisze nowe ustawienia domyślne do nvram. Powinnien restartować się sam przynajmniej dwa razy. Jeśli o tym czasie nie zrestartuje się, robimy to ręcznie. Po ponownym uruchomieniu routera logujemy się na router za pomocą www (http://192.168.1.1), lub poprzez telnet: telnet 192.168.1.1

Interfejs www DD-WRT:

Połączenie przez telnet:

dd-wrt.com – Strona domowa projektu.
en.wikipedia.org – Informacje na Wikipedii.
openlinksys.info – Wiele ciekawych wiadomości, porady, oraz przyjazne forum.

Ten poradnik będzie swoistym streszczeniem ww. strony zawierającym jedynie informacje przydatne dla użytkowników laptopów.

Informacje wstępne
- w laptopie posiadasz baterię litowo-jonową lub litowo-polimerowo-jonową. Różnice między nimi są nieistotne dla użytkownika.
- ten poradnik zawiera zasadniczo wszystkie informacje na temat baterii do laptopów – jeśli masz jakąś teorię, której ten tekst nie potwierdzi/obali – najprawdopodobniej jest to tylko czyjaś mądrość życiowa nie do końca zgodna z prawdą.
- bateria baterii nierówna – jedna prawidłowo użytkowana może paść po roku – druga użytkowana nieco brutalnie może dobrze działać po trzech latach
- baterie są dla ludzi i nie bez powodu nie dołącza się do nich instrukcji obsługi. Naprawdę najprostszy sposób aby negatywnie wpłynąć na baterię to za bardzo kombinować…

1) Kupiłem laptopa
Kupiłeś laptopa i sprzedawca powiedział, że baterię należy formatować. 3 pełne cykle ładowania i rozładowania, a ładować to najlepiej 12 godzin. No cóż, porada dobra, tylko że od wielu lat nieaktualna. Formatowanie, formowanie – wszystko nieaktualne. Obecne baterie nie wymagają żadnych tego typu akrobacji.

2) Efekt pamięci, formatowanie, formatowanie, kalibracja
Baterie w laptopach (li-ion, li-polim) nie posiadają efektu pamięci. No, posiadają pomijalnie mały efekt pamięci… Dodatkowo jest jeszcze układ elektroniczny… Zaczynają się schody. Zwykłe ogniwo montowane w laptopach nie ma, lub ma nieistotnie mały efekt pamięci. Niestety w baterii znajduje się także układ elektroniczny, który odpowiada za wskaźnik naładowania baterii. Na podstawie cykli ładowania/rozładowania uczy się on ile jeszcze energii zostało w ogniwie. Aby wskazania były prawidłowe wymagane jest raz na około 3 miesiące przeprowadzenie cyklu ładowania do pełna a po nim pełnego rozładowania. Nie należy jednak sobie brać tego zbytnio do serca – praktycznie każdy użytkownik co najmniej raz na 3 miesiące naładuje do pełna potem rozładuje całkiem baterię. Dodatkowo – rozkalibrowany układ to tylko błędne wskazania poziomu naładowania baterii, a nie uszkodzenie ogniwa. Jeśli czujesz, że z wskazaniami coś jest nie tak – skalibruj. Istnieją także programy mówiące o stanie baterii w laptopie – dla HP jest to HP Battery Check – powie, czy wszystko jest ok, czy trzeba kalibrować itp. Również do serca nie należy sobie zbytnio brać słów “pełne rozładowanie” przy kalibrowaniu. Niektórzy katują baterię do zera rozładowując ją na ekranie Biosu… Jest to zupełnie niepotrzebne i może być szkodliwe. Windows sam wejdzie w stan hibernacji gdy zostanie już nędzna resztka prądu I takie rozładowanie w zupełności wystarcza. Chcesz “lepiej” albo “dokładniej” skalibrować baterię przez rozładowanie jej na ekranie Biosu? Naprawdę stracisz tylko czas…

3) Przedłużanie żywotności baterii
Pojemność współczesnych baterii w laptopach jest funkcją trzech czynników: czasu, temperatury, poziomu naładowania oraz częściowo głębokości cykli.

A) Czas
Baterie starzeją się w czasie. Spowolnić czasu nie można – jedyna rada, jaką można dać:
– nie kupuj nowej baterii na zapas.

B) Temperatura i poziom naładowania
Baterie czują się zdecydowanie lepiej w niższych temperaturach – dłużej zachowują swoją pojemność. Najlepiej przedstawić to za pomocą tabeli

W związku z tym można dać kilka prostych rad:
- unikaj podwyższonych temperatur – np. samochód w słońcu, laptop na parapecie.
- jeżeli laptopa używasz tylko na zasilaniu możesz rozważyć wyciągnięcie baterii i składowanie jej w lodówce (nie w zamrażalniku!!! Temperatury poniżej zera niszczą baterię!). Pamiętaj jednak, że w gniazdu czasami też brakuje prądu – czy naprawdę warto oszczędzać baterię i narażać się na potencjalną utratę danych?
- możesz wydłużyć nieco żywotność baterii rozładowując ja przed dłuższym (np. na weekend, gdy nie używasz laptopa) składowaniem do 40% bez zabawy z lodówką. Im dłuższy czasskładowania tym skuteczniejsza jest to działanie. Ciężko powiedzieć, czy opłaca się takwyładowywać na noc – wydłuża się wtedy cykl, co jest gorsze od krótkich cykli (o czym wdalszej części). Zysk jest mały (kilka % straty pojemności rocznie mniej), a codziennie ranotracisz czas na ładowanie.

C) Cykle
Obecne na rynku baterie lepiej doładowywać jak często się da. Głębokie cykle ładowania – rozładowania są dla baterii gorsze – czyli jest zupełnie odwrotnie niż w przypadku starego typu baterii niklowo-kadmowych! Poniżej przedstawiam wykres pojemności (czerwone) i rezystancji wewnętrznej (niebieskie) w funkcji liczby cykli.

Wyraźnie widać, że nie ma się co przejmować liczbą cykli. Często spotyka się także informacje o liczniku cykli w baterii, który „wyłącza” baterię po osiągnięciu danej liczby cykli – dlatego niektórzy radzą „oszczędzać” te cykle. Czasami (np. w MacBookach) można sprawdzić liczbę cykli, które przeszła bateria. Teoria o „oszczędzaniu” cykli tutaj upada, gdyż liczniki tam montowane za pełen cykl uznają 100% sumarycznego rozładowania, czyli 10×10%, 5x 20% i 2×50% to jeden cykl. Podobną informację podaje pomoc HP. W Internecie nie byłem wstanie znaleźć żadnej rzetelnej informacji na temat istnienia limitu cykli. Jak ktoś takową posiada proszę o kontakt – adres@jest-ukryty.pl. Brak informacji na ten temat podczas googlania w języku angielskim oznacza, że prawdopodobnie ten limit to taki nasz polski urban legend…

D) Zbyt długie ładowanie, zbyt mocne wyładowywanie
Baterie li-ion i li-polimer nie lubią, gdy zbyt długo się je ładuje. Nie należy się tym jednak zupełnie przejmować, gdyż układ elektroniczny baterii/ładowarki automatycznie przestanie ją ładować kiedy osiągnie ona 100% naładowania. Baterie także nie lubią być zbyt mocno wyładowywane. Tutaj też na straży stoi układ elektroniczny – odetnie połączenie laptopa z baterią, gdy jej poziom naładowania spadnie poniżej pewnego poziomu. Teoretycznie można wprowadzić baterię w zbyt niski stan – wymęczyć ją do zera na ekranie Biosu i zostawić na półce (baterie same z siebie, gdy nie są nigdzie podłączone też sie wyładowują). Jak widać trzeba się postarać by baterię w ten sposób uszkodzić.Za zgodą autora: Llothargl

4) Podsumowanie
Mam nadzieję, że przyczynię się tym tekstem choć trochę do rozpowszechnienia konkretnych informacji o bateriach. Wszystkie informacje, jakie tutaj zawarłem pochodzą z batteryuniversity.com (chyba, że zaznaczyłem, że jest inaczej). Nie ma tutaj własnych subiektywnych doświadczeń. Jeżeli masz informacje, które mogą ulepszyć ten poradnik napisz do autora – adres@jest-ukryty.pl.
Pozdrawiam i życzę udanego eksploatowania baterii. :D

Autor: Llothargl, tekst umieszczony za jego zgodą.

franek@blog.pl:~$ lspci | grep "Wireless"
05:00.0 Ethernet controller: Atheros Communications Inc. AR242x 802.11abg Wireless PCI Express Adapter (rev 01)

1 W System → Administracja → Sterowniki wyłączamy “Support for Atheros 802.11 wireless LAN cards.”
2 Restart kompa.
3 Instalujemy potrzebne pakiety:

sudo apt-get install linux-backports-modules-intrepid-generic linux-backports-modules-`uname -r`

4 Dodajemy moduł do kernela:

sudo modprobe ath5k

5 Kolejny restart.
6 Cieszymy się mobilnością.

Oczywiście to zadziała tylko w przypadku kiedy na maszynie na której instalujesz to urządzenie masz chociaż chwilowy dostęp do internetu przez kabelek. Jeśli nie masz takiej możliwości wspomniane pakiety musisz ściągnąć na innym komputerze, zapisać np na pendrive i za jago pomocą przenieść na maszynę z Ubuntu.
Potrzebne pakiety są w paczkach DEB więc ich instalacja sprowadza się do ‘dwukliku’ Potrzebne będą dwie paczki:
linux-backports-modules-intrepid-generic oraz
linux-backports-modules-* gdzie gwiazdka to wersja kernela. Możesz bardzo łatwo sprawdzić jaką masz wersję, wydając w terminalu polecenie:

uname -r

Wszystko z łatwością znajdziesz na http://packages.ubuntu.com/
Pamiętaj aby ściągnąć pakiety zgodne z architekturą systemu, 32 lub 64 bitowe.