• Ardour – zaawansowany, wielośladowy edytor dźwięku dla Linuxa <strona1>
• Audacity – Zaawansowany edytor audio dla Linuxa, Windows i Maca
• Ecasound – Zaawansowany edytor dźwięku obsługiwany z linii poleceń
• Ecawave – Edytor audio, graficzny odpowiednik programu Ecasound
• eXtace – Narzędzie analizujące odtwarzany dźwięk
• Freecycle – Program do cięcia plików audio na pętle i sample </strona1>
• Glame – Edytor dźwięku dla GNOME <strona2>
• GNoise – Prosty edytor audio z obsługą wtyczek LADSPA
• Gnome Wave Cleaner (gwc) – Program poprawiający jakość nagrań z płyt winylowych
• Gungirl Sequencer – Prosty wieloślad przeznaczony dla początkujących
• JAMin – Zaawansowane narzędzie do masteringu ścieżek audio
• Kwave – Prosty edytor audio dla KDE
• mhWaveEdit – Prosty edytor plików dźwiękowych
• Protux – Wielościeżkowy edytor plików dźwiękowych
• guitarix – prosty wzmacniacz dla Jack
• ReZound – Edytor plików dźwiękowych dla X Window System
• Rivendell – system cyfrowego dźwięku dla radiostacji </strona2>
• Snd – Zaawansowany edytor dźwięku dla Linuxa <strona3>
• Snd-ls – Prosta w konfiguracji wersja edytora Snd
• Sonic Visualiser – Zaawansowany program do wizualizacji i analizy dźwięku
• soniK – Prosty edytor dźwięku dla KDE
• SoX – Konwersja i obróbka dźwięku w linii poleceń
• Sweep – Edytor audio z obsługą wtyczek
• swh-plugins – Zestaw wtyczek LADSPA
• Traverso DAW – wielościeżkowy edytor dźwięku
• XAnalyser – Analizator FFT
• Xforge – Prosty edytor audio dla X Window System </strona3>

Ardour – zaawansowany, wielośladowy edytor dźwięku dla Linuxa

Ardour jest najbardziej zaawansowanym wielośladowym edytorem dźwięku dla Linuxa. Obecnie znajduje się w fazie testów, ale jest już możliwy do wykorzystania.

Celem autorów aplikacji jest stworzenie profesjonalnego edytora audio. Wydaje się, że ich starania uwieńczone będą sukcesem. Wskazuje na to wykorzystanie przez program wszystkich najnowszych technologii dostępnych w Linuksie.

Ardour korzysta z serwera JACK, co umożliwia stosowanie niskich opóźnień i wykorzystanie profesjonalnych sterowników ALSA. Obsługiwane są wtyczki LADSPA, a także pluginy VST (przez emulator Wine). Można również korzystać z urządzeń MIDI.

Program bezproblemowo miksuje nagrane ścieżki, pozwala także na ich edycję. Główną wadą jest trudna instalacja – wymagana jest obecność w systemie wielu bibliotek w odpowiednich wersjach. Na szczęście są już dostępne pakiety binarne, one jednak również wymagają wcześniejszej instalacji bibliotek.

Audacity – zaawansowany edytor audio dla Linuxa, Windows i Maka

Wielościeżkowy edytor plików dźwiękowych rozpowszechniany na licencji GNU GPL. Dostępny jest w wersjach dla systemów typu Unix/Linux, MS Windows i MacOS.

Edytor otwiera pliki WAV, AIFF, AU, MIDI, MP3 i OGG, zapisuje zbiory WAV, MP3 i OGG. Można również tworzyć projekty Audacity (pliki *.aup), które nie mogą jednak być odczytane przez zwykłe odtwarzacze multimedialne. Format ten służy przede wszystkim do zapisu materiału, którego edycja nie została jeszcze zakończona, w szczególności do projektów złożonych z kilku zmiksowanych plików audio.

Audacity umożliwia bezproblemowe cięcie i miksowanie plików. Dostępne są też proste generatory. Wielką zaletą programu jest spora ilość dobrej jakości efektów (między innymi echo, kompresor, podbicie basów, equalizer, filtry, odszumiacz, wyciszanie i inne). Audacity obsługuje ponadto wtyczki LADSPA, nyquist i VST (przez vstserver), co umożliwia dalszą rozbudowę edytora.

Ecasound – zaawansowany edytor dźwięku obsługiwany z linii poleceń

Ecasound jest pakietem przeznaczonym do wielościeżkowej edycji plików dźwiękowych. W pakiecie zawarta jest biblioteka dostarczająca funkcje edycyjne oraz program ecasound obsługiwany z linii poleceń.

Zastosowań pakietu jest bardzo wiele. Program może służyć do odtwarzania i miksowania plików, analizy sygnału, resamplingu, stosowania efektów specjalnych.

Program obsługuje wiele formatów plików, w tym WAVE, MP3 i OGG. Użytkownik uzyskuje dostęp do wtyczek LADSPA. Możliwe jest również zastosowanie kilkudziesięciu efektów, między innymi:

• filtr dolno i górnoprzepustowy
• limiter i kompresor
• edycja obwiedni
• bramka szumów
• usuwanie stałej składowej
• wzmacnianie
• efekty pogłosu, opóźnienia, flanger i chorus
• miksowanie
• i wiele innych

Wraz z programem dostarczana jest rozbudowana dokumentacja, która z reguły okazuje się potrzebna – Ecasound nie jest prostą aplikacją. Sporą zaletą jest dołączenie podręcznika dla programistów, co ułatwia wykorzystanie bibliotek libecasound.

Ecawave – edytor audio, graficzny odpowiednik programu Ecasound

Ecawave to edytor plików WAVE dla systemu X Window. Oparty jest na programie Ecasound. Interfejs wykorzystuje biblioteki QT.

Program posiada podstawowe funkcje edycyjne – pliki można ciąć, kopiować i wklejać, wyciszać i zgłaśniać. Wykres falowy można dowolnie powiększać. Ponadto Ecawave posiada wszystkie funkcje programu Ecasound – obsługuje zatem około 20 formatów plików i dostarcza niemal 40 wbudowanych efektów specjalnych. Są to między innymi:

• filtr dolno- i górnoprzepustowy
• limiter i kompresor
• bramka szumów
• usuwanie stałej składowej
• wzmacnianie
• efekty pogłosu, opóźnienia, flanger i chorus
• miksowanie
• i wiele innych

Ecawave potrafi również korzystać z wtyczek LADSPA. Obsługuje OSS, ALSA oraz serwery JACK i aRts. Program jest bardzo prosty w obsłudze, dodatkowo dostępna jest dokumentacja.

Otwieranie plików WAVE może trwać dłużej niż w innych edytorach audio. Nakładanie efektów jest już jednak bardzo szybkie, ponadto dostępna jest funkcja podglądu dokonywanych zmian.

eXtace – narzędzie analizujące odtwarzany dźwięk

eXtace jest narzędziem analitycznym tworzącym wykresy przebiegu akustycznego. Program oferuje dostęp do kilku świetnych analizatorów FFT. Dostępne są dwu- i trójwymiarowe wykresy. Pozwalają one na precyzyjne ustalenie charakterystyki częstotliwościowej nagrania.

Użytkownik może obejrzeć kilka wykresów opartych na szybkiej transformacie Fouriera. Oprócz dwóch trybów trójwymiarowych dostępny jest też prosty wykres equalizera. Dodatkowo zaimplementowano dwa spektrogramy (pionowy i poziomy). Pozwalają one na prześledzenie zmian charakterystyki częstotliwościowej w czasie.

Okno Options pozwala na zmianę wielu parametrów pracy programu, włącznie z ustaleniem opcji analizy fourierowskiej. Możliwa jest również zmiana wyglądu wykresu. Barwy wykresów przebiegu akustycznego mogą być dowolnie zmieniane przez użytkownika.

eXtace wykorzystuje do swej pracy demona ESD. Nie wyświetla natomiast charakterystyki częstotliwościowej nagrań odtwarzanych wprost z płyt CD. Dużą zaletą programu jest natomiast jego szybkość i stosunkowo małe zapotrzebowanie na pamięć operacyjną.

Freecycle – program do cięcia plików audio na pętle i sample

Narzędzie służące do cięcia plików dźwiękowych na pętle – linuksowy odpowiednik popularnego ReCycle. Freecycle automatycznie analizuje materiał audio, wskazując najlepsze miejsca podziałów. Domyślne ustawienia użytkownik może dowolnie modyfikować.

Pętle i sample Freecycle zapisuje do osobnych plików WAV lub AKP (format samplerów Akai). Możliwe jest również wygenerowanie dodatkowego plik MIDI ułatwiającego poskładanie próbek w wyjściową sekwencję audio.

Program posiada prosty i czytelny interfejs wzorowany na ReCycle. Podobny jest również zestaw funkcji. Na razie brakuje kilku dodatkowych narzędzi edycyjnych. Można wprawdzie skorzystać z wtyczek LADSPA i poprawić brzmienie sampli, ale obsługujące pluginy okno działa niestabilnie. Na szczęście swoje najważniejsze zadanie – cięcie plików na pętle – Freecycle realizuje pewnie i szybko. Dzięki temu program już teraz pozwala na efektywną pracę z samplami i fragmentami perkusyjnymi.

strona 2 » strona 3 »

Fogel’s Jogger – nowego Fogela jeszcze nie rozgryzłem, ale to taki Linuxowo-fotkowy blog.

My Notebook – jest to internetowy notatnik Bobiko, pisze tam o różnych różnościach.

Blog Daggerki – Paulina wiele porad na różne tematy, głównie około Internetowe, gra też w World of Warcraft.

Custom’s WebLog – konrad pisze o Internecie, ale stara się też pisać o poważniejszych rzeczach jak polityka czy Bóg. (o_0)

Moje pudełko różności :) – uwaga kobiecy blog! ;) Monika kombinuje tam tak że czasem jestem w szoku, ale wszystko taaakie ładne. :)

Code is poetry… – blog Krzysztofa Klinikowskiego autora telepathy-sunshine wtyczki do obsługi GG w Empathy i wielu innych fajnych rzeczy.

Z zasady dobry stuff – jak sama nazwa wskazuje owy blog nie jest be i traktuje o Internecie, grach i Rubym.

Blog Pakosa – udaje on chyba biznesmena, sądząc po domenie .biz ;) A tak serio blog głównie traktuje o Linuxie, autor stworzył też wiele fajnych stylów GTK.

Myśli nieokiełznane – próbowałem je okiełznać ale nie podołałem, sprawdź sam. ;)

Miało być pięć blogów, ale wybrałem dziewięć, nie wiem dlaczego tak się stało, widocznie tak być musiało. Zachęcam do odwiedzenia wszystkich bogów :) Dodam na koniec jeszcze jeden…

Tako rzecze rzecznik Play – to mój ulubiony firmowy blog, jest on ciekawie prowadzony, często humorystycznie a przy tym zawiera przydatne informacje.

PS Jeśli czujesz się pominięty to… dodaj link do swojego bloga w komentarzu. :)

Nie będę rozpisywać się zbyt wiele na ten temat, ponieważ nie wiele wiem i pamiętam, ale jeśli ktoś będzie chciał dowiedzieć się więcej o Commodore bez problemu poradzi sobie przy pomocy wyszukiwarki internetowej.

Emulator VICE, który pozwala na uruchamianie gier m.in. z Commodore C64 znajduje się w repozytorium multiverse. Aby zainstalować ten niezbędny program wystarczy w Synapticu odnaleźć pakiet ‘vice’ lub w konsoli wyklepać polecenie:

sudo apt-get install vice

Gdy będziemy chcieli teraz uruchomić emulator VICE niestety nie uruchomi się, ponieważ nie posiada niezbędnych do działania ROM-ów (ograniczenia licencyjne na to nie pozwalają i dlatego nie ma ich w paczkach, które znajdują się w repozytorium Ubuntu). Dlatego teraz musimy zajrzeć na stronę: viceteam.org i pobrać wymagany Tarball. Pobraną paczkę należy rozpakować, wejść do rozpakowanego katalogu, potem do katalogu ‘data’, skopiować wszystko co w nim znajduje się, następnie w katalogu domowym naszego konta utworzyć nowy katalog ‘.vice’ (nie zapomnij o kropce przed nazwą) i wkleić w nim skopiowane przez nas wcześniej pliki lub w konsoli wyklepać następujące polecenia:

$ wget http://www.zimmers.net/anonftp/pub/cbm/crossplatform/emulators/VICE/vice-2.1.tar.gz
$ tar xzf ./vice-2.1.tar.gz
$ cp -r ./vice-2.1/data $HOME/.vice

Teraz pozostaje uruchomić program Commodore 64, z menu wybrać Plik oraz pozycję Inteligentne wsadzanie dyskietki/kasety…, po czym wybieramy grę i klikamy na przycisk Autostart.

Życzę udanej zabawy oraz dobrych wrażeń i wspomnień.

Przydatny link: viceteam.org

Autor epul, pierwotnie opublikowane na czytelnia.ubuntu.pl na licencji creativecommons.org

Na dzisiejszym komputerze możemy surfować po necie, pogadać z koleżanką przez komunikator, przeglądać fotografię, słuchać muzykę, oglądać filmy, napisać przepis kulinarny dla babci, zrobić profesjonalny projekt oraz pograć w gry i wiele innych funkcji. Natomiast Amiga & Commodore były prostymi urządzeniami, które pozwalały na odpalenie prostych gierek, napisanie prostego tekstu, namalowanie prostego rysunku oraz odtwarzanie muzyki Audio CD (to wszystko zależało od tego jaki model posiadaliśmy). Krótko mówiąc dzisiejsze komputery oferują znacznie więcej i tak naprawdę nie zamieniłbym swojego laptopa na komputer z przeszłych lat, ale jest coś za czym czasami tęsknię. Mam na myśli amigowskie gry, o których nigdy nie zapominam w przeciwieństwie do tych dzisiejszych. Może ładną grafiką już nie grzeszą, realistyczne też nie są, ale za to były bardzo grywalne, pomysłowe i miały w sobie coś. Uważam, że dzisiejsze gry to głównie piękna grafika, a o dobrych pomysłach producenci gier coraz częściej zapominają. Płacę za grę około 100zł i po dwóch dniach ona ląduje na półce, a co gorsza już nigdy po nią nie sięgam. Na Amidze (Commodore) było inaczej, ponieważ nie raz, nie dwa ciągnęło mnie, aby jeszcze raz spróbować przejść czwartą planszę, która była bajecznie trudna, wystarczył tylko jeden drobny błąd i tego gra nie wybaczała. Trzeba było w nią zagrać od nowa i nie raz doprowadzało to człowieka do wściekłości, ale tak naprawdę dopiero później człowiek uświadomił sobie jaka była z tego wielka frajda. Być może dzisiejsze gry dały wiele do myślenia, że one już nie są takie jak kiedyś. Dlatego postanowiłem przypomnieć wszystkim stare, dobre czasy.

Dla zainteresowanych proponuję poczytać na Wikipedii trochę o historii Commodore & Amiga:
- Amiga: pl.wikipedia.org
- Commodore: pl.wikipedia.org

No cóż mój sympatyczny (jak na swoje czasy) i naprawdę piękny (nie jeden dzisiejszy blaszak może pozazdrościć mu tak niebanalnej urodzie) Commodore CDTV stał się dla mnie najwyżej historią oraz wspomnieniem, ponieważ gdybym chciał na nim w coś pograć mija się z celem. Krótko mówiąc znalazł on innego właściciela, ale nic nie stoi na przeszkodzie, aby pograć w te gry na blaszaku lub puderniczce na pokładzie z Ubuntu dzięki specjalnemu emulatorowi. Oczywiście nie będzie to samo, ponieważ cały świat już zapomniał o zgrzytających się dyskietkach, ale na pewno jeszcze nie raz umilą nam wolny czas.

Instalacja i konfiguracja emulatora E-UAE

Aby uruchomić na nowoczesnym sprzęcie gry przeznaczone na Amigę, trzeba będzie najpierw zainstalować do tego celu emulator E-AUE, który znajduje się w repozytorium multiverse lub możemy skorzystać z repozytoriów, które są udostępnione na launchpadzie: launchpad.net.
Sama instalacja tego programu jest banalna, wystarczy odszukać w Synapticu pakiet ‘e-uae’ lub w konsoli wyklepać polecenie:

sudo apt-get install e-uae

Emulator E-UAE to dopiero połowa drogi, aby móc grać w gry z Amigi. Dodatkowo potrzebny będzie jeszcze ROM ‘*.rom’, tzw. Kickstart (do testów użyłem wersji 1.3), odpowiednia konfiguracja emulatora i dopiero wtedy będzie można uruchomić grę w formacie ‘*.adf’.

Gry na Amigę oraz wymagany ROM Kickstart można znaleźć bez problemu w sieci, ale nie podaję do nich linków, gdyż nie wiem jak wygląda dokładnie sprawa z legalnością i korzystasz z nich na własną odpowiedzialność.

Następnym krokiem będzie konfiguracja tego emulatora, która zajmie najwyżej kilka minut:

zakładka Memory
Kickstart ROM file – podajemy ścieżkę do ROM w formacie ‘*.rom’ (ja użyłem Kickstart w wersji 1.3)
Chip Mem – ustawiamy na ‘1 MB’
Slow Mem – ustawiamy na ‘1 MB’

zakładka Game ports
Port 1 – ustawiamy na ‘Cursors keys/Right Ctrl or Alt’

zakładka Floppy disks
DF 0, 1, itd. – wybieramy grę w formacie ‘*.adf’ (ja wybrałem Turrican II)

Wciskamy przycisk Start i gramy

Myślę, że nie bez powodu można wciąż usłyszeć te słowa: “Amiga jest nieśmiertelna”, ponieważ dostarczała naprawdę mnóstwo emocjonalnych wieczorów.

Przydatne linki: help.ubuntu.com ; launchpad.net ; rcdrummond.net ; amigaemulator.org.

Autor epul, pierwotnie opublikowane na czytelnia.ubuntu.pl na licencji creativecommons.org

• Aria
• Axel Download Accelerator
• cURL
• Downloader 4 X
• GNOME Gwget
• JDownloader
• KDE KGet
• Uget
• wxDFast
• Wget

Jak widać Wget dostępny jest na tej liście, jednak mi osobiście to nie odpowiada między innymi dlatego, że wykorzystywany jest xterm. Można jednak łatwo to dostosować. Wystarczy w dowolnym miejscu utworzyć nowy plik, wkleić do niego zawartość skryptu a następnie nadać uprawnienia do wykonywania:

nano wgetfx.sh
#! /bin/sh
katalog="$HOME/Pobrane"
terminal="gnome-terminal -x"
$terminal wget -c --directory-prefix=$katalog $*
chmod +x wgetfx.sh

Można oczywiście edytować skrypt, aby zmienić miejsce zapisywanie plików, jak i ustawić inny emulator terminala do otwierania wgeta. Dobrym pomysłem jest też dodanie parametru –limit-rate=warość_limitu_pobierania, aby ograniczyć prędkość pobierania do danej wartości w Kb/s.

Teraz należy poinformować FlashGot o tym aby korzystał z nowego skryptu, w tym celu w Firefoxie należy przejść przez menu Narzędzia → Dodatki → FlashGot aby wybrać wybrać Preferencje. Następnie w zakładce Ogólne wystarczy wybrać Dodaj, wpisać nazwę wget oraz wskazać plik wgetfx.sh.

Od teraz po kliknięciu na link do pobieranego pliku można wybrać pobieranie go za pomocą wget.

Uzyskanie informacji o aktualnych częstotliwościach:
sudo rovclock -i
Zmiana częstotliwości:
sudo rovclock -c wartość -m wartość
Gdzie -c wartość to częstotliwość w MHz na jaką chcemy ustawić CPU, analogicznie -m wartość tyle że dotyczy się prędkości pamięci. Dla przykładu ustawmy procesor graficzny na częstotliwość 200 MHz, a pamięci na 250 MHz:
sudo rovclock -c 200 -m 250
Oczywiście program należy wcześniej zainstalować:
sudo apt-get install rovclock

Więcej: man rovclock i cat /usr/share/doc/rovclock/README

Jest to program, który pozwala na automatyczne pobieranie obrazów ISO testowych wydań Ubuntu (aktualnie Maverick Meerkat alpha), następnie uruchomienie jej na maszynie wirtualnej KVM. Istnieje możliwość pobrania każdej innej dystrybucji, wystarczy podać adres pliku ISO do pobrania. Jeśli w systemie jest zainstalowany Virtualbox, to on a nie KVM zostanie użyty do wirtualizacji.

Aplikacja działa w trybie tekstowym, po jej uruchomieniu należy wybrać wersję Ubuntu do pobrania (desktop, server, alternate, dvd lub netbook), lub podać adres pliku ISO innej dystrybucji. Ogromną zaletą Testdrive jest to, że do pobierania używa rsync. Dzięki czemu jeśli ISO zostanie już raz pobranie, kolejnym razem będą pobierane tylko zmiany które nastąpiły w pliku od poprzedniego wydania. Po pobraniu obraz ISO zostanie uruchomiony w maszynie wirtualnej. I tutaj uwaga, jeśli używasz VirtualBox 3.2.x musisz go downgradeować do wersji 3.0.x lub 3.1.x ponieważ Testdrive nie jest jeszcze zgodny z najnowszą wersją.

Instalacja
W Ubuntu 10.04
sudo apt-get install testdrive
W Ubuntu 8.04, 8.10, 9.04 lub 9.10 należy dodać to repozytorium.

Zrzut ekranu i filmik

Testdrive na launchpad.net.

Możliwości

Głównym założeniem jest umożliwienie łatwej zmiany położenia i rozmiaru okien okien z użyciem skrótów klawiaturowych (domyślnie sterowanie odbywa się z użyciem klawiatury numerycznej). Do dyspozycji mamy:

Float – przemieszczanie okien

Możemy przesuwać okno w dowolnym kierunku, przyklejając je do krawędzi sąsiadujących okien.

Expand i Shrink – zmiana rozmiaru okna

Możemy powiększać lub pomniejszać rozmiar okna w dowolnym kierunku, by maksymalnie wykorzystać dostępne miejsce.

Put – rzucanie oknem

Możemy rzucić okno (bez zmiany rozmiaru) w jedną z wcześniej zdefiniowanych pozycji na ekranie.

Grid – siatka

Rzucamy oknem w wybraną pozycję na ekranie jednocześnie zmieniając rozmiar okna, w efekcie uzyskując siatkę, równomiernie rozłożonych okien. Można wybrać siatkę 2×2, 3×2 (domyślna), 3×3 lub łatwo zdefiniować własne ułożenie okien. Starałem się by ta funkcja działała bardziej przewidywalne niż odpowiedniki w Compiz Grid i Quicktile – zawsze najpierw wybierany jest największy możliwy rozmiar.

Switch i Cycle

Funkcje te pozwalają na zamianę okien miejscami. Po naciśnięciu skrótu klawiaturowego (domyślnie Alt-KP_Divide i Alt-Shift-KP_Divide) wybieramy okno do zamiany. Możemy wybrać za pomocą Alt-Tab lub za pomocą myszy (aplikacja czeka na zmianę aktywnego okna). Jeśli chcemy anulować zamianę wystarczy jeszcze raz nacisnąć skrót odpowiedzialny za zamianę okien.

Switch

Następuje zamiana okien miejscami, przy czym dotychczasowe okno pozostaje aktywne.

Cycle

Następuje zamiana zawartości okien (po zamianie okien miejscami aktywne jest nowe okno, które teraz znajduje się na miejscu dotychczasowego).

Wymagania

Potrzebny nam będzie Python w wersji 2.5 lub wyższej (nie testowałem z 3.0) i zainstalowana biblioteka Xlib.

W Ubuntu wystarczy instalacja pakietu python-xlib sudo apt-get install python-xlib

No i oczywiście menadżer okien poprawnie implementujący EWMH. Z pobieżnych testów wynika, że Python Window Organizer powinien działać z większością popularnych menadżerów okien. Testowałem w Compizie, Metacity, KDE (KWin), XFCE (Xfwin), Openbox, Enlightment (e16) oraz FVWM i wydaje się działać jak należy.

Jak na razie pod Blackbox, Fluxbox, IceWM, WindowMaker, AfterStep i pekwm pojawiają się dziwne błędy wynikające z niepełnego wsparcia dla EWMH przez te menadżery okien. Jest szansa, że część z tych problemów uda się obejść, jednak niczego obiecać na razie nie mogę.

Instalacja i użytkowanie

Wystarczy pobrać archiwum ze strony projektu PyWO, rozpakować i wykonać:

./pywo.py

Ot i cała filozofia. Skonfigurować do swoich potrzeb (zmiana klawiszy, siatki) można tworząc plik ~/.pyworc – opis jego składni i dostępnych opcji znajdziecie przeglądając dołączony plik pyworc, zawierający domyślne ustawienia.

Błędy, problemy i propozycje

Autor informuje, że nie wszystko zostało dostatecznie przetestowane oraz zoptymalizowane. Jednakże sam używam PyWO i spisuje się on bardzo dobrze, jestem zadowolonym użytkownikiem.

Jeśli zauważycie dziwne zachowanie proszę, o poinformowanie o tym autora. Oprócz opisu niepożądanego zachowania należy przesłać również plik /tmp/PyWO.log w którym to zapisywane są informacje o działaniu programu.

Blog autora PyWO kosciak.blox.pl – znajdziesz tam najświeższe informacje odnośnie PyWO, ale również wiele innych ciekawych informacji dotyczących komputerów, oprogramowania i Internetu.